η γλώσσα μετεξελίσσεται πάει να πει πως υπάρχουν πολλά παρακλάδια της βασικής γλώσσας. Η κυπριακή διάλεκτος ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια της Ελληνικής (όπως και πολλές άλλες). Μετεξέλιξης της γλώσσας δεν σημαίνει πως αλλάζει ο τρόπος που μιλούν στην Αθήνα ή στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας. Σημαίνει ότι η γλώσσα είναι ζωντανή και όλες αυτές οι διάλεκτοι αλλάζουν μέσα στον χρόνο αναλόγως των τοπικών χαρακτηριστικών. Άρα η απάντησή στην τελευταία ερώτηση είναι ότι βεβαίως και εξελίσσεται η διάλεκτος. Και καλά κάνει. Φτάνει με την μετεξέλιξη να μην αφήνουμε τις λέξεις να χάνονται στον χρόνο.

Όσον αφορά τους Κυπραίους που μιλούν Ελληνικά θα έλεγα το εξής: είμαστε τυχεροί στην Κύπρο που μεγαλώνοντας μαθαίνουμε και την Ελληνική και ταυτόχρονα μιλάμε κυπριακά. Προσωπικά με τους φίλους εξ Ελλάδος μιλώ Ελληνικά με τους Κυπραίους φίλους μου μιλώ στην διάλεκτο. Σε μικτή παρέα μιλώ Ελληνικά. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι Ελλαδίτες φίλοι πολλές φορές με παροτρύνουν να μιλώ κυπριακά. Γιατί τους αρέσει η διάλεκτος. Τι πιο ωραίο;

Αυτό που απειλείται όμως στην Κύπρο δεν είναι η Ελληνική γλώσσα –είναι η κυπριακή διάλεκτος. Γιατί οι νεοκύπριοι βλέπεις λένε στα παιδιά τους να μάθουν σωστά Ελληνικά για να πάνε μπροστά. Ντρέπονται προφανώς. Αυτό το βρίσκω αισχρό και απαράδεχτο. Όσο αισχρές βρίσκω και τις διάφορες σειρές στην τηλεόραση που κοροϊδεύουν την διάλεκτο.

Γι’ αυτό κι ο φίλος Joshua ίσως να γίνεται λίγο ευέξαπτος με το θέμα της διαλέκτου…Συμμερίζομαι όμως την αγάπη και την έγνοια που έχει για την ντοπιολαλιά.

Δυο (ακόμα) στιγμές από τον Μόντη–απλές και αδαμάντινες. Έτσι σκέφτομαι την γλώσσα μου:

1.
Ελάχιστοι μας διαβάζουν,
ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας,
μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι
σ’ αυτή τη μακρινή γωνιά,
όμως αντισταθμίζει που γράφουμε Ελληνικά.

2.
Χρόνια σκλαβκίες ατελείωτες
– τομ πάτσόν τζαι τογ κλώτσον τους.
Εμείς τζαμαί. Ελίες τζαι τερατσίες πάνω στον ρότσον τους.

Το σχόλιο του Αιγαλιώτη είναι απαράδεκτο. Το μόνο που υποδηλώνει είναι άγνοια και τίποτε άλλο (άγνοια και αμάθεια). Είναι γνωστό άλλωστε πως τα ίδια ακριβώς συμπλέγματα οδήγησαν ένα ολόκληρο λαό στην εκμάθηση μιας τεχνιτής γλώσσας, της καθαρεύουσας, γιατί «έτσι ήταν το πρέπων.» Είναι επίσης γνωστό πως η νεοελληνική είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο και ενιαίο κράτος τον 19ο αιώνα. Είναι αδιανόητο να πιστεύουμε πως υπάρχει η έννοια της «αυθεντικής γλώσσας.» Η γλώσσα είναι κάτι ζωντανό που μετεξελίσσεται συνέχεια.

Στον Αιγαλιώτη προτείνω να διαβάσει Λεόντιο Μαχαιρά για να καταλάβει τι σημαίνει ζωντανή γλώσσα. Κι αν τον βρίσκει πολύ παλιό ας διαβάσει λίγο Μόντη ή ακόμα τις επιστολές του Σεφέρη την δεκαετία του ’50 όταν έτυχε να ακούσει για πρώτη φορά την Κυπριακή διάλεκτο.

Η κάθε λέξη είναι ιδρώτας, αίμα, καημός και χαρά μαζί, ενός ολόκληρου λαού. Δεν είναι στο χέρι 10 ημιμαθών αστών να κρίνουν και να κατακρίνουν μια διάλεκτο.

«Εμεις τζαμαί, ελιές τζαι τερατσιές πάνω στον ρότσο τους» (Κώστας Μόντης)