Archive

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Τα νέα, 2018.

Φεβρουαρίου 11th, 2010 7 comments

Ακούτε το δελτίο ειδήσεων από το ραδιόφωνο του ΡΙΚ.

Σαν σήμερα πριν 4 χρόνια, την πρώτη Ιανουαρίου 2014, και μετά απο την απόρριψη ενος νέου σχεδίου λύσης ΔΔΟ, η Ελληνοκυπριακή πλευρά αποσύρθηκε από το τραπέζι των συνομιλιών, διαμαρτυρόμενη για τις απαράδεκτες προτάσεις της Τουρκοκυπριακής πλευράς για μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε χαλαρή συνομοσπονδία δύο κρατών.

Στο ψεσινό διάγγελμα του, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κος Γιαννάκης Ομήρου αναφέρθηκε ανάμεσα σε άλλα, στις προκλήσεις που καλείτε να αντιμετωπίσει ο Κυπριακός Ελληνισμός. "Η Κύπρος δεν έχει διχοτομηθεί" δήλωσε ο πρόεδρος "θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση με σωστό περιεχόμενο".

Σχολιάζοντας την πρόσφατη αναγνώριση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου από την πλειονότητα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ΗΠΑ, είπε "Διαμαρτυρόμαστε για αυτή την οργανωμένη και συγχρονισμένη προσπάθεια που σκοπό έχει να λυγίσει τον Ελληνισμό της Κύπρου και θα καταγγείλουμε την πράξη αυτή στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ". Επαναλαμβάνοντας τα λόγια του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, ο Κος Ομήρου είπε "Να μου έχετε εμπιστοσύνη".

Σε άλλες δηλώσεις, ο πρόεδρος της βουλής Κος Ζαχαρίας Κουλίας, απάντησε σκληρά στην κριτική που δέχεται η κυβέρνηση από την αντιπολίτευση δηλώνοντας "Αν αφήναμε την μοίρα αυτού του τόπου στους νενέκους, σήμερα δεν θα είχαμε την Δημοκρατία της Κύπρου, έστω και μισή, αλλά ένα ανισόρροπο, τερατούργημα, υποχείριο των Τούρκων, όπως εκφραζόταν μέσα από το σχέδιο Ανάν".

Ο υπουργός εξωτερικών Κος Δημήτρης Συλλούρης, συναντήθηκε σήμερα με τον Αιθίοπα ομόλογο του Κο Νταμπίρ Ασσέφα ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι η Αιθιοπία δεν πρόκειται να συνάψει εμπορικές σχέσεις με την ΤΔΒΚ. Η συνάντηση έγινε στα πλαίσια της προσπάθειας της Δημοκρατίας να μπλοκάρει την ανοδική πορεία των εμπορικών σχέσεων της ΤΔΒΚ με άλλα κράτη. Η ΤΔΒΚ έχει συνάψει εμπορικές συμφωνίες με πάνω από 60 κράτη ανά το παγκόσμιο, ανάμεσα τους και 25 από τα 30 μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, δήλωσε σήμερα στο σταθμό μας ότι το καινούργιο water park/mall/εκκλησία θα τελειώσει μέχρι τον ερχόμενο Απρίλη για να προλάβουν οι πιστοί να εκκλησιαστούν για το Πάσχα και να βουττήσουν μόλις σφίξουν οι πυράες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το γιγαντιαίο αυτό κτίσμα θα είναι το μεγαλύτερο στην μέση Ανατολή και θα ξεπεράσει σε μέγεθος και αυτό του Ντουμπάι.

Αντιτιθέμενες οργανώσεις συγκεντρώθηκαν για ακόμα μια φορά έξω από τα νέα γραφεία της Αρχιεπισκοπής στο Latsia Business Center, διαμαρτυρόμενες για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της χερσονήσου του Ακάμα και απαιτώντας την άμεση αναστολή των εργασιών.

Καλούμενος να σχολιάσει ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε “Η εκκλησία/mall/waterpark θα τελειώσει και θα στέκεται, περήφανο λίκνο του Ελληνισμού και της θρησκείας μας για να πληγώνει τις καρδιές όλων αυτών που πολεμούν τον θεό. Όσοι δεν βουττήσουν στο νέο ride “Ο θεός να μας σώσει” θα πάν στην κόλαση.”

Αντιδράσεις έχει προκαλέσει επίσης η δήλωση του επίσκοπου Πάφου ότι θα απαγορεύεται η είσοδος σε Τουρκοκύπριους, ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ, σε όσους είπαν ναι σε σχέδια λύσης, σε όσους είπαν όχι αλλά δεν ήταν βροντερό και σε όσους έχουν σίηλλο που τον λαλούν μπλάκκη ή ττόμη.

Στις αθλητικές ειδήσεις. Πρωταθλήτρια Χειμώνα στέφθηκε για ακόμα μια φορά η ΠΑΕΕΚ…

Ο Μπούκκης

Ιανουαρίου 28th, 2010 5 comments

«Εχτές ρε φίλε, άνοιξα το μπούκκικο η ώρα 9 το πρωί. Είσιεν ένα τύπο, εκαρτέραν με πόξω. Σάννα τζιαι εθώρεν με όρομα την νύχτα. Τώρα να κάμω καφέ τζιαι να σου τα πω καλύτερα.»

Ο Πανίκκος, εν 23 χρονών. Δουλέφκει στο μπούκκικο του θείου του. Ετέλειωσεν την τεχνική σχολή αλλά εν εσπούδασε, εν του αρέσκαν τα γράμματα. Έκαμε λλίες δουλείες, ευκαιριακά, χωρίς να σκέφτεται το μέλλον. Ηλεκτρολόγος, ντελίβερι, σε περίπτερο. Σε κάποια φάση άνοιξε δουλεία δική του, έφερνε ηλεκτρονικά που την Κίνα τζιαι επούλαν. Σήμερα όμως, ούλλοι έχουν ίντερνετ τζιαι μπορούν να γοράζουν τα πράματα πιο φτηνά.

Ο θείος του, άμα τζιαι είδεν τον πως εν έκαμνε χαΐρι μόνος του, έπιασε τον που κοντά να του δουλέφκει στο μπούκκικο. Πάει το πρωί τζιαι ανοίει το τζιαι σχολάνει το απόγευμα.

«Κάθουμαι ούλλη μέρα», λαλεί, «ποσκολιούμαι μες το ίντερνετ, παίζω κανένα κουπόνι τζιαι πιερώνουμε τζιόλας. Εννα με πάρει ως πάρατζει τζιαι μετά θωρώ τι εννα κάμω.»

Έφερεν τον καφέ τζιαι έκατσε στο τραπεζάκι μου.

Γυρώ μας, τηλεοράσεις. Πρέπει να είσιεν καμια 30ρκα, ποτζείνες τες λεπτές τζιαι τες μεγάλες. Τι χρώμα ήταν ο τοίχος δεν εκαταλάβαινες, που τες πολλές που είσιεν. Τζιαι καμπόσα κομπιούτερ σε σειρά, πάνω σε ένα πάγκο με σχήμα Π.

Οι τοίχοι του, ένα ψηφιδωτό τεχνολογίας. Τζιαι τα χρώματα του ψηφιδωτού, αππάροι, αριθμοί, μάππες τζιαι διάφορα άλλα που εν εκατάλαβα. Ο παράδεισος του κουμαρτζή.

Ο Πανίκκος εσυνέχισε την κουβέντα. «Άνοιξα την πόρτα που λαλείς τζιαι έδωκε μέσα ο παρέας. Εθυμούμουν τον που την προηγούμενη νύχτα, ήταν δαμέ ως αργά τζιαι έχασε καμια πεντακοσιά ευρώ.»

«Είπε μου να του βάλω πεντακόσια ευρώ να παίξει. Βάλλω του, παίζει τα, ύστερα που καμιά ώρα έχασεν τα ούλλα τζιαι εσηκώθηκε τζιαι έφυε. Την νύχτα ήρτεν πάλε. Βάλλω του αλλο πεντακόσια ευρώ. Ώσπου να κλείσουμε έχασε τα τζιαι τζείνα.»

«Για να μεν σου τα πολυλογώ ρε φίλε, έχασε 1500 ευρώ σε 2 νύχτες. Όσα φκάλλω εγώ σε ένα μήνα.»

«Όπου τζιαι να ‘σαι άκου τον. Εννα έρτει πάλε να παίξει να φκάλει τα σπασμένα.»

Εν επρόλαβε να τελείωσει την κουβέντα του ο Πανίκκος. Ο παρέας εμπήκε της πόρτας τζιαι επήεν βουρητός στο ταμείο. Κυπραίος, γύρω στα 35. Ψηλός με μαυρισμένο πρόσωπο τζιαι απεριποίητα γένια τζιαι μαλλιά. Πρέπει μόλις να είσιεν σχολάσει που την δουλεία, εφορουσε μια φόρμα του μηχανικού, πορτοκαλιά τζιαι άσπρη φανέλα που μέσα.

Ο Πανίκκος έβαλε του αλλο πεντακόσια ευρώ στο λογαριασμό του, ο παρέας επαράγγειλε καφέ τζιαι έκατσε σε ένα κομπίουτερ.

Ύστερα που καμιά ώρα εσηκώθηκε τζιαι ήρτε προς το μέρος μας. «‘Άνοιξε το ταμείο ρε Πανίκκο τζιαι εκέρδισα σήμερα.» Ο Πανίκκος επίερωσεν τον τζιαι ο παρέας έφυεν.

«Εκέρδισε καμιά τρακοσιά ευρώ. Ήρτεν με πεντακόσια τζιαι φεύκει με οκτακόσια τωρά.»

«Το κουμάρι ρε φίλε εν το σιηρόττερο ναρκωτικό. Θορώ τους δαμέσα, τρων του κόσμου τες λίρες. Κερτούν μια φορά, γλυκανίσκουν τζιαι παίζουν αλλο τόσα.»

«Τούτος έκαμε χαρά πως εκέρδισε τρακόσια ευρώ. Εμάχουμουν να του πώ, να μου τα αφήκει δαμέ. Ο μπούκκης εν τζιαι χάννει ρε φίλε. Πάλε δαμέ εννα τα φέρει.»

Το μπούκκικο ήδη είσιεν αρκέψει να γεμώνει κόσμο. Ο Πανίκκος εσηκώθηκε τζιαι εξαναείπε «Ο μπούκκης, εν χάννει. Τζιαι τούτοι ούλλοι καρτερούν να κερδίσουν.»

Ο διάλογος στην Κύπρο

Ιανουαρίου 24th, 2010 2 comments

Σαράντα περίπου Κυπραίοι μπλόγκερ, ανάμεσα τους τζιαι εγώ, εδημιουργήσαν ένα κοινό μπλόγκ που στόχο έσιει την προώθηση του ελεύθερου διαλόγου για την επίτευξη λύσης του Κυπριακού προβλήματος. Το όνομα της σελίδας είναι http://www.epanenosi.com τζιαι τα άρθρα που δημοσιεύονται γράφουν τα άτομα προερχόμενα από όλα τα κοινωνικοπολιτικά στρώματα του τόπου.

Επρόσεξα ότι γίνονται πολλά καλές τζιαι περιεκτικές συζητήσεις. Άνθρωποι που διάφορες απόψεις, είτε που διαφωνούν με την ομοσπονδία, είτε που συμφωνούν, είτε που απλά εν αναποφάσιστοι, ανταλλάσουν σχόλια τζιαι συζητούν, ως επί το πλείστον πολιτισμένα, για το πως θωρούν το μέλλον του τόπου. Εξέπληξε με η ποιότητα των συζητήσεων τζιαι η ποικιλία των απόψεων. Αντίθετα με άλλους διαδικτυακούς ιστότοπους, που εν παναύρκα τζιαι σκοπό έχουν την προπαγάνδα, την υπερβολή τζιαι τον εκφοβισμό του κόσμου, στην epanenosi μπορεί κάποιος να έβρει πραγματικά αντικειμενικές πληροφορίες για το τι σημαίνει λύση, τι λύση επιδιώκουμε τζιαι γενικά για τα τεκταινόμενα των συνομιλιών.

Το θέμα μου σήμερα έννεν το διαδίκτυο όμως. Προβληματίζει με η άγνοια του κόσμου σε σχέση με την λύση του Κυπριακού. Η αδιαφορία τζιαι η άρνηση κάποιων να δουν τα πράματα που άλλο μάτι τζιαι να προσπαθήσουν να σκεφτούν που μόνοι τους, παρά να αφήνουν άλλους να σκέφτονται για τζείνους.

Αν εμπορούσαν οι συζητήσεις στην πραγματικότητα τζιαι μεταξύ των πολιτικών να εν όπως κάποιες συζητήσεις στο διαδίκτυο, τότε ο κόσμος θα ήταν πιο ενημερωμένος τζιαι εν θα ήταν τόσο δύσκολο για κάποιον να αντιληφθεί τί ακριβώς συμβαίνει τζιαι που βαδίζουμε σαν χώρα. Θα ήταν επίσης πιο εύκολο για κάποιους να σχηματίσουν άποψη, αν είχαν τα στοιχεία τζιαι τα επιχειρήματα μπροστά τους.

Υπάρχει μια αρνητικότητα στον κόσμο η οποία δεν τους αφήνει να σκεφτούν λογικά ή να ακούσουν οποιαδήποτε άλλη άποψη. Σε συζητήσεις που είχα τελευταίως, άκουσα τραγελαφικά επιχειρήματα, που ανθρώπους νέους, σπουδασμένους τζιαι υποτίθεται φιλελεύθερους.

Επιχειρήματα του στυλ "Εγώ εν δέχουμαι να έχουν λόγο στην κυβέρνηση οι Τούρτζιοι", "Εγώ εν δέχουμαι να μπαίνουν μπροστά μου στο νοσοκομείο οι Τούρτζιοι", "Είμαι ρατσιστής, μόνο με τους Τούρκους", "Καλύτερα διχοτόμηση παρά λύση έτσι όπως την θέλουν" τζιαι άλλα πολλά. Το λυπηρό εν ότι τούτοι οι άνθρωποι, επαναλαμβάνουν κουβέντες που ακούουν είτε που πολιτικούς, είτε που σοφούς του καφενέ της γειτονιάς.

Μόλις ανοίξεις συζήτηση τζιαι αντικρούσεις ένα επιχείρημα τους (επειδή εν έχουν τζιάλλο) αντιδρούν είτε νευριάζοντας, είτε αγνοώντας σε, είτε λαλώντας σου ότι εν ασχολούνται με την πολιτική (ενώ πριν 10 λεπτά είχαν εκφέρει τζιαι άποψη). Εν σάννα τζιαι αρνούνται πεισματικά να μπει οτιδήποτε άλλο μες τον εγκέφαλο τους, εκτός που τζείνο που τους εμάθαν να επαναλαμβάνουν τόσα χρόνια.

Εν με ενοχλεί που υπάρχουν αντίθετες απόψεις, προς θεού. Ενοχλεί με το ότι, δεν μπορεί να γίνει σοβαρός, αποτελεσματικός, ουσιώδης διάλογος μεταξύ μας. Τζιαι ο λόγος εν ότι ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου, εν έσιει κριτική σκέψη. Ακούει ότι τον συμφέρει, φιλτράρει τζείνα που τον βολεύκουν, επαναλαμβάνει τα τζιαι αφήνει άλλους να σκέφτουνται για τζείνον.

Αφού εμείς σαν λαός δεν κάμνουμε προσπάθεια να διαβάσουμε, να ασχοληθούμε, να ακούσουμε απόψεις, να σκεφτούμε τζιαι να αποφασίσουμε μόνοι μας, πως περιμένουμε να ασχοληθούν οι υπόλοιποι;

Αφού εμείς εν έχουμε διάθεση τζιαι δυναμική να αποφασίσουμε, να μεν έχουμε παράπονο άμα αποφασίζουν άλλοι για εμάς.

Σαν τρελλό φορτηγό

Ιανουαρίου 14th, 2010 2 comments

Τον τελευταίο τζιαιρό γίνουνται πολλά στην Κύπρο. Πράματα που για κάποιους εν πρωτάκουστα τζιαι εν επεριμέναν ποττε να συμβούν στην νήσο των Αγίων.

Το πρόβλημα εν ότι, εμάθαμε σαν κοινωνία να διαμορφώνουμε τους θεσμούς τζιαι τες καταστάσεις με τέθκοιο τρόπο, ουτώς ώστε να εξυπηρετούν το συμφέρον μας. Την ίδια ώρα, εμάθαμε να κάμνουμε τα στραβά μάτια άμα θωρούμε να κάποιους να κάμνουν το ίδιο.

Σιγά, σιγά εκαταλήξαμε σαν κοινωνία, να αγνοούμε νόμους τζιαι κοινωνικούς θεσμούς τζιαι να εξαντλούμε τα περιθώρια εκμετάλλευσης τους. Έτσι οι νόμοι εχάσαν την αξία τους. Την ίδια ώρα τζείνοι που δημιουργούν τζιαι τάχα επιβάλλουν τους νόμους εχάσαν κάθε σεβασμό που τον κόσμο, αφού ούτε οι ίδιοι εν σέβουνται τους νόμους που τάχα θα έπρεπε να επιβάλλουν.

Ούλλο γενικά το πλαίσιο δημιουργίας, ελέγχου τζιαι επιβολής των νόμων τζιαι των θεσμών (συνοπτικά, ο κυβερνητικός μηχανισμός) εν πεπαλαιωμένο, αναποτελεσματικό τζιαι διεφθαρμένο. Τζιαι ο λόγος που διατηρείται έτσι, εν επειδή συμφέρει κάποιους να εν έτσι.

Κάποιους, για τον απλούστατο λόγο του ότι, είτε δουλέψουν είτε όχι, ο μισθός εννα έρτει τέλος του μήνα τζιαι θα έρκετε επ’ αόριστον. Λλίο οι συντεχνίες, λλίο οι κυβερνήσεις, εκανονίσαν τον κυβερνητικό μηχανισμό τζιαι εξηπηρετεί ούλλους όσους εν μέσα, κανένα άλλο. Γιατί να ενδιαφερτούν να το αλλάξουν; Γιατί να περιπλέξουν τα πράματα;

Άλλοι έχουν διαφορετικούς λόγους να βολεύκουνται. ‘Ενα σύστημα το οποίο εννεν διαμορφωμένο με βάση τα σύγχρονα δεδομένα, φυσικά εν δουλεύκει σωστά. Έσιει τρύπες, περιθώρια για διαφθορά τζιαι εκμετάλλευση. Άρα αφου το εκμεταλλεύκουνται τζιαι τρών καλά, γιατί να ενδιαφερτούν να το αλλάξουν;

Έτσι, με πολλή ευκολία κάποιοι αννοιουν τάφους, βανδαλίζουν νεκροταφεία, πουλούν γενέτζιες, δραπετεύκουν που τες φυλακές, σκοτώνουν εν ψυχρό τζιαι πολλά άλλα. Αφου εν κινδυνεύκουν. Η αστυνομία εν ικανή μόνο να συλλαμβάνει μιτσιούς που κάμνουν πάρτυ τζιαι ζωγραφίζουν γκράφιτι τζιαι να δέρνει φοιτητές δημμένους με τες χειροπέδες.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, συμπεριφέρουνται σάννα τζιαι εν κλειστά τα μάθκια τους τζιαι παίζουν τυφλόμυγα με τους εγκληματίες. Το απίστευτο δε εν ότι, έχουν τζιαι μούτρα ύστερα να μας λαλούν, ότι έξεραν ότι εννα γίνει έγκλημα, που πριν. Ε, αφού πάντα ξέρουν το, γιατί ποττέ εν κάμνουν τίποτε;

Οι υπόλοιποι φυσικά, τον χαβά τους. Εφκήκαν βουλευτές, ανθρώποι που πιερώνουνται για να σκέφτουνται, τζιαι είπαν ότι τα γεγονότα που εγίναν τον τελευταίο τζιαιρό έχουν σχέση με το σχέδιο Ανάν. Άκου κόψιμον ο νούς τους. Τρόπους που βρίσκουν να τρομοκρατούν, να φανατίζουν, να διχάζουν τον κόσμο.

Δηλαδή, τζείνοι που θα έπρεπε να έχουν πλήρη αντίληψη των γεγονότων, εν εντελώς εκτός πραγματικότητας. ‘Η εν όντως τόσο λλίος ο νούς τους ή απλά αποποιούνται των ευθηνών τους τζιαι στρέφουν την προσοχή του κόσμου αλλού. Αντι να δεχτούν ότι χρειάζουνται αλλαγές τζιαι ότι πρέπει να συνεργαστουν μεταξύ τους για να σταματήσουν την κατρακύλα που επίαμε σαν κοινωνία, εκμεταλλεύκουνται την κάθε ευκαιρία για να περάσουν μικροπολιτικά τζιαι παραπλανητικά μηνήματα για να εξυπηρετήσουν προσωπικές σκοπιμότητες.

Είμαστε όπως το φορτηγό που τζυλά στο κατήφορο, χωρίς στόπερ τζιαι οι οδηγοί βουρούν που πίσω να το φτάσουν. Η Κύπρος μετατρέπεται σε Φαρ Γουέστ τζιαι τζείνους ο νους τους εν σε ένα πρώην Γ.Γ του ΟΗΕ τζιαι ένα σχέδιο τεσσάρων χρόνων. Καλημέρα Κύριοι βουλευτές! Τα βάσανα μας εν πίσω..

Το μπλόγκ της επανένωσης

Δεκεμβρίου 22nd, 2009 No comments

Ανακοινώνω τζιαι εγώ με την σειρά μου το άνοιγμα ενος καινούργιου μπλόγκ που στόχο έχει την προώθηση και την συζήτηση της λύσης του προβλήματος της Κύπρου και την επανένωση του νησιού.

Μια συλλογική προσπάθεια απο πολλούς και γνωστούς μπλόγκερ.

Μπορείτε να δείτε το μπλόγκ στο http://www.epanenosi.com και http://www.epanenosi.org

Ανοιχτή απάντηση στο Christofias-Watch

Δεκεμβρίου 16th, 2009 8 comments

Εν συνηθίζω να ασχολούμαι με συγκεκριμένα μπλόγκ εκτός τζιαι αν διαβάσω κάτι που να μου αρέσει τζιαι εννα το αναδημοσιεύσω ή εννα το σχολιάσω.

Νιώθω ότι με το να σαλαβατώ τζιαι να ασχολούμαι με τον οποιοδήποτε έσιει απόψεις με τες οποίες διαφωνώ πάρα πολλά, διώ του παραπάνω αξία, αναπαράγω τες απόψεις του τζιαι διώ του βήμα μέσα που το δικό μου βήμα, να εκφραστεί.

Πολλές που τες απόψεις σε διάφορα μπλογκ που διώ πάνω, είναι κατ’ εμένα ηλίθιες τζιαι στην καλύτερη περίπτωση εκτός πραγματικότητας. Δέχουμαι τες όπως τζιαι να έσιει, με την λογική του ότι η άποψη εν όπως την κωλότρυπα τζιαι ο καθένας έσιει μια που βρωμεί διαφορετικά. Επίσης τούτη εν τζιαι η ομορφιά του ίντερνετ. Ο καθένας μπορεί να εκφραστεί όπως θέλει, όποτε θέλει, ελεύθερα.

Εν θα κάτσω να εξηγήσω αναλυτικά ποιός είμαι τζιαι τες απόψεις μου. Το μόνο που χρειάζεται να εν στο τραπέζι όσον αφορά εμένα, εν ότι είμαι άνθρωπος λογικός τζιαι εν μασώ ότι μου πετάσσουν ομπρός μου. Επίσης ότι εν φοούμαι για τες απόψεις μου, λαλώ τες τζιαι ούλλοι ξέρουν ποιος είμαι (όποιος εν ξέρει μπορεί να ψάξει τζιαι εύκολα να μάθει).

Το θέμα μου εν το εξής.

Έδωκα πάνω σε ένα άρθρο του Christofias-watch (το ρολόι του Χριστόφια) που μιλά για τους πέντε μπλόγκερ-πληγές της «Κυπριακής μπλογκόσφαιρας» (http://christofias-watch.blogspot.com/2009/12/blogger-blogging.html).

Τούτο εκνέυρισε με.

Ε, τζιαι κίτ ρε παίχτη μου που ήβρες τζιαι πέντε πληγές στην Κυπριακή μπλογκόσφαιρα!

Ποιαν Κυπριακή μπλογκόσφαιρα; Τι εν τούτη η μαλακία που λαλείτε τον τελευταίο τζιαιρό (όι μόνο εσείς αλλά πολλοί μπλόγκερ); Εν έσιει μπλογκόσφαιρα, πόσο μάλλον Κυπριακή μπλογκόσφαιρα. Το ίντερνετ εν ένα τεράστιο δίκτυο που έσιει μέσα ένα καταραμένο πράματα.

Οι Κυπραίοι εκαταφέραμε να το κόψουμε χωράφκια, να περιφράξουμε το δικό μας τζιαι να μαλλώνουμε τζίολας για ότι το αφορά.

Το άλλο που με εκνέυρισε, εν τούτο το απολογητικό ύφος προς τους «Έλληνες αδελφούς» μας.

Ποιου εν που απολογείσαι ρε παίχτη μου; Μιλάς για ελευθερία τζιαι απαλλαγή που ζυγούς τζιαι εσύ έσιεις το σύνδρομο του σκλάβου παραπάνω που ούλλους.

Άλλο πράμα, το «εμείς σαν επιτροπή». Το σύνδρομο του προέδρου. Στην Κύπρο ούλλοι εν πρόεδροι κάπου. Υπάρχει επιτροπή που αυτοδιορίζεται υπεύθυνη, για ούλλα. Για τες τζίκλες, για τους λαούς, για τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ, για τους περιπτεράες που εμινήσκαν κοντά σε κάποια θεία (ή ανιψιά) αγωνιστή της ΕΟΚΑ, για τους φίλους του κοτσινομανίταρου.

Εκάμετε τζιαι για την αποκατάσταση της δημοκρατίας της Κύπρου, τάχα.

Γουστάρετε; Γουστάρετε! Γούστο σας τζιαι καππέλο σας, τζιαι στην τελική καλά κάμνετε τζιαι έσιετε απόψεις τζιαι εκφράζετε τες. Πολλοί εν έχουν καν άποψη, εν όπως τα κομπίουτερ που τους εφκάλαν τον δίσκο τζιαι κάμνουν μπούτ ως το POST (το αστείο εν μόνο για geeks).

Τι εν τούντο ύφος όμως, τάχα εμείς είμαστε οι ειδικοί τζιαι ήρταμε να ξεμπροστίασουμε τα καθάρματα. Γιατί κρίνετε ανθρώπους που λαλούν την άποψη τους ονομαστικά τζιαι ίσια, ενώ εσείς χώννεστε πίσω που την ανωνυμία;

Του Πίττα, εν η ζωή τουτζείνο που κάμνει! Έσιει αρτζίθκια τζιαι φκαίνει, γράφει, μιλά, λαλεί τζείνο που θέλει, τζείνο που ζιέι την οικογένεια του, όσα τζιαι αν του διούν. Εσού ποιός εν που είσαι ρε λεβέντη;

Να σε δώ να φκείς να πείς είμαι ο τάδε τζιαι πιστεύκω έτσι. Καυλίες, νομίζετε ότι αμα είσαι ανώνυμος αποποιήσε τζιαι της ευθήνης. Τζιαμέ που εν θα παν καλά τα πράματα, ττάκ, κλείνεις το account τζιαι μην τον είδατε.

Να μου πείς ποιός είσαι τζιαι να σου δώκω τζιαι το σίερι μου, όι επειδή συμφωνώ με τες απόψεις σου, αλλά επειδή θέλει κότσια να δακτυλοδείχνεις τζιαι να μεν φορείς κουκκούλλα.

Τζιαι για ποία καταπίεση μιλάς. Τον τζιαιρό που μας εχωρίσετε σε νενέκους τζιαι πατριώτες τζιαι εσυμπεριφέρεστουν μας σάννα τζιαι είμαστε οι τελευταίοι πολίτες, ήταν καλά έννε; Τον τζιαιρό που εν εμπορούσαμε να κλάσουμε χωρίς να το πάρετε ως κίνηση προδοσίας, ήταν ούλλα μέλι γάλα έννε;

Count your blessings φίλε μου, αν είσουν στην Κίνα, εν θα εμπορούσαμε να έχουμε τούτο τον διαδικτυακό διάλογο τωρά.

Επί της ουσίας του άρθρου σου αγαπητέ Ρίμαχε.

Η καθαρά προσωπική μου άποψη εν ότι, είσαι ενα μπλέ ΕΔΟΝοπουλο. Ούλλα όσα γράφεις, εν σάννα τζιαι ευκήκαν που το επικοινωνιακό γραφείο της νεολαίας του ΔΗΚΟ. Απόψεις που τες ακούαμε στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο. Απόψεις που τες θυμούνται ούλλοι στες επετείους.

Εθνικιστικές κορώνες τζιαι υπερβολές που φέρνουν δάκρυα στα μάτια ούλλων όσων έχουν ανάγκη να ζήσουν (έστω τζιαι μες το νου τους) τα «μεγαλεία» που έζησαν οι πρόγονοι μας.

Καμία προσπάθεια να δεις πάνω που τον τοίχο. Καμία προσπάθεια να σκεφτείς, να δεχτείς ότι κάτι εν πάει καλά σε τούτο τον τόπο, τζιαι ότι ο φταίχτης έννεν τζείνος που θέλει να αλλάξει τα πράματα, αλλα τζείνος που θέλει να τα διατηρεί τα ίδια, τόσα χρόνια.

Η Ελλάδα, η πατρίδα, η θρησκεία, το έθνος, η περηφάνια, ο τάδε αρχαίος, ο άλλος πεθαμένος. Εσύ εν εβαρέθηκες τόσα χρόνια ρε πελλέ; Να ασχολείσαι με τα άυλα τζιαι τα υποσχόμενα; Να κολλάς πάνω σε ιδέες επειδή φοάσε να ξεκολλήσεις; Συμπεριφέρεσαι όπως τον γέρο που κρεμμάζει αφίσες του Marley τζιαι νομίζει ότι μια μέρα εννα έρτει πίσω. Εν είσαι καλύτερος που τον Ομονοιάτη που φορεί φανέλλα του Τσε τζιαι κρούζει σημαίες της Ελλάδας στο γήπεδο.

Τούτα ούλλα τα μπλόγκ που χρωματίζουν την μπλογκόσφαιρα όπως λαλείς, ήντα κίνητρο διούν για προβληματισμό; Αφου ούλλα μιλούν για τα ίδια πράματα. Είτε τα φυλλάδια που διούν οι δασκαλούες στες εθνικές επετείους, πίαεις, είτε το μπλόγκ τους διαβάσεις, τα ίδια πράματα εννα δείς.

Ούτε οι ίδιοι εν ξέρουν σε τι αντιστέκουνται, τι προστατεύκουν. Την ένωση με την Ελλάδα;…..εν τζιαι εν ανάγκη να σου πω πόσο αστείο εν τούτο έννε;

Για ποιούς εννα πολεμήσουν; Για τον κωλομισθό τζιαι την τριτοκοσμικό, κοινωνικό υπόβαθρο της Κύπρου; Ο τόπος πρέπει να αλλάξει, εσείς θέλετε τον να μείνει ο ίδιος;

Εξηγάτε μας ρε παίχτη μου γαμώτο κέρατο μου πιον, τι  θα κερδίσουμε αν γαντζωθούμε στο παρελθόν τζιαι αν συνεχίσουμε να πιππιλλούμε τες παπαρίες που μας λαλείτε. Δείξετε μας το μέλλον ρε!!! Εν καλές οι πανοπλίες, χώννουν την θέα όμως. Ο Λεωνίδας επέθανε, γκετ όβερ ιτ.

Πε μου τζιαι μια πολιτική τεκμηρίωση που έκαμες μες το άρθρο σου, τζιαι να σταθώ να μου φτήσεις.

Ο Δρουσίωτης ρε αγωνιστή, κάθε λέξη που λαλεί, έσιει τζιαι παραπομπή σε κείμενο, επιστολή, άτομο, πηγή. Εσένα πούντα; Τζιαμέ που σφίγγει ο κώλος μας, σύρνουμε ένα «Δεν ξέχνω» λουννούμαστε τζιαι του κλαμάτου τζιαι ετέλειωσε το παναύρη.

Να δεχτώ ότι τα βίντεο του Μιχαήλ εν προπαγάνδα τζιαι απομόνωσε λέξεις για να περάσει το μήνυμα του. Φέρμου στοιχεία, επιχειρήματα ότι τα πράματα έννεν όπως τα λαλεί. Δείξε μου τα βίντεο όπως πρέπει να τα δώ!

Προκαλώ σε ανοιχτά τζιαι φανερά μπροστά που την «Κυπριακή μπλογκόσφαιρα» τζιαι τους «αδελφούς μας από την Ελλάδα» να μου φέρεις στοιχεία ότι ο Τάσσος εν ήταν όπως τον παρουσίαζει μες τα βίντεο.

Ούτε οι ίδιοι εν ξέρουν τι είναι στο ΔΗΚΟ τζιαι την ΕΔΕΚ. Εγώ εν θα τους αποκαλέσω ακροδεξιά κόμματα. Εν απλά αχάπαροι που φοούνται ότι αν λυθεί το πρόβλημα, εν θα έχουν τρόπο να ρουφούν λίρες τζιαι κόσμο.

Όσον για τον συναθροιστή του Lexi, αφου εν σου κάμνει, ήντα τον έσιετε link μες την σελίδα σας; Γουστάρετε το traffic έννε;

Μακάρι να ίσιετε την μισή εμφυία τζιαι το μισο πατριωτισμό του Acera. Ο άνθρωπος εν ειρηνόφιλος τζιαι γράφει συναισθηματικά τζιαι όμορφα. Αν σας κομπλεξάρουν οι ερωτικές του περιγραφές, πρόβλημα σας. Ο έρωτας έννεν κακό πράμα.

Αν είμαστε ίσιοι με τους εαυτούς μας όσο ίσιος εν ο Aceras με τον δικό του, θα είμασταν ούλλοι πολλά καλύτεροι ανθρώποι. Ειδικά για τον Acera, εν είσαστε πλάσματα εσείς να εκφέρετε άποψη. Τουλάχιστον τζείνος εν έσιει πρόβλημα που εν Κυπραίος τζιαι αγαπα την καταγωγή τζιαι την γλώσσα του παραπάνω που πολλούς Κυπραίους, έστω τζιαι αν δεν μινήσκει στην Κύπρο.

Σοβαρολογείτε ρε; Ο άνθρωπος έρκεται που μια γενιά που εμεγάλωσε μες το μίσος τζιαι την διχόνοια. Τωρά έσιει την διαύγεια να μεγαλώνει την οικογένεια του τζιαι τα κοπελλούθκια του να τον ρωτούν, τι σημαίνει πόλεμος τζιαι γιατί να πρέπει να μαλλώνουν οι ανθρώποι. Επειδή εν τα εδίδαξε τι είναι!

Εμείς εμάθαμε να μισούμε, να θέλουμε να σκοτώσουμε τζιαι να εκδικηθούμε. Αν θεωρείτε ότι τούτα εν ιδανικά καλύτερα που τον έρωτα τζιαι την αγάπη, πάω πάσο.

Τέλος, πρέπει να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που έβαλε τες λέξεις πολιτική καρίερα τζιαι Λιλλήκας στην ίδια πρόταση. Ο Λιλλήκας ρε πελλέ; Είσαι καλά;

Φταίει κανένας άλλος, εκτός που τον Λιλλήκα, για το ότι εκαταστράφηκε; Έννεν μόνος του που έκαμε τες επιλογές του; Εν σε προβληματίζει το ότι που αριστερός εγίνηκε μέσα σε μια νύχτα εθνικόφρων, Ελληνόψυχος τζιαι συνεχιστής της πολιτικής του Τάσσου; Αν δεν έξερα καλύτερα, θα ελάλουν σίουρα ότι το μπλόγκ εν του Λιλλήκα ρε. Μόνο τζείνος θα εσκέφτετουν κάτι τέτοιο.

Το φέρετρο του Τάσσου ποιος το άνοιξε; Οι Τούρτζιοι α; «Κανένας Ελληνοκύπριος δεν θα έκαμνε κάτι τέτοιο.»

Ρε μα κολλούμε μπρίκκια ενομίσετε, οξά εν η δεκαετία του ’70 που ο κόσμος ήταν αμόρφωτος τζιαι επίστευκε ότι του ελαλούσαν. Ξέρουμε το ούλλοι ότι ήταν πολιτικά τα κίνητρα, τζιαι μάλιστα τζείνοι που το εκάμαν, εν επετύχαν τον στόχο τους. Κάθε άλλο που συλλαλητίριο, ήταν το μνημόσυνο του. Οι μόνοι που εν κρίμα εν οι συγγενείς του που ακόμα πληγώνουνται, λόγο κάποιων ηλίθιων που κτίζουν καρίερες πάνω στην φάτσα του Τάσσου.

Σε γενικές γραμμές, συνεχίστε έτσι. Εν με νοίαζει πραγματικά. Τζιαμέ που εν μου αρέσκει κάτι εννα το λαλώ, αλλα να προσπαθήσω να σας ανοίξω τα μάθκια σας εν μάταιο. Κάμετε την δουλεία σας, όπως σας εμάθαν να την κάμνετε τζιαι όπως σας αφήνουν, τζιαι αφήστε μας εμάς να κάμουμε την δική μας.

Εν σας λαλώ να μας σεβαστείτε σαν ανθρώπους. Εγω εν σας σέβουμαι επειδή εν μου αρέσκει ο τρόπος που συμπεριφέρεστε. Σέβουμαι όμως τες απόψεις σας, έστω τζιαι αν διαφωνώ.

Αφήστε στην άκρα τους πεθαμένους τζιαι ασχοληθέιτε με τους ζωντανούς.

Το ίντερνετ έν έσιει πληγές τζιαι λάθος σελίδες ή μπλόγκ. Ακόμα τζιαι το μπλόγκ σας, εν το θεωρώ πληγή. Θεωρώ το απόδειξη ότι υπάρχει ελέυθερος λόγος τζιαι οι απόψεις ακούουντε ανοιχτά τζιαι μπορούν να διαβαστούν από όποιον το επιλέξει.

Σίερουμαι που φκαίνουν σελίδες τζιαι μπλόγκ σαν το δικό σας. Έτσι μπορούμε καθαρά να αντιπαραθέσουμε απόψεις τζιαι να αποδειχτεί τελικά ποιος έσιει αντίληψη της πραγματικότητας τζιαι ποιος εν κολλημένος στο ’60 ακόμα. Μπορεί επίσης ο κόσμος να που μας διαβάζει να καταλάβει με τι ανθρώπους έσιει να κάμει.

Φιλικά, Σταυρίνος.

Χριστούγεννα

Δεκεμβρίου 11th, 2009 3 comments

Στην πλατεία της Φανερωμένης, εβάλαν μια μεγάλη πινακίδα με μια διαφήμιση. Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με στολίδια τζιαι με μεγάλα ευδιάκριτα γράμματα, στην αριστερή πάνω πλευρά "Κότσιος Developers" ή το όνομα της εταιρείας που το χορηγεί. Εν εμπορούσα να καταλάβω ακριβώς τί έγραφε, με την πρώτη ματιά, λόγο του ότι η πινακίδα, ήταν ξανά ζωγραφισμένη με σπρέι, μάλλον που τους συνηθισμένους θαμώνες της περιοχής.

Εγεμώσαν οι στράτες στολίδια τζιαι διακοσμητικά, που τον Νοέμβρη. Ακόμα έχουμε θερμοκρασίες των 20 βαθμών τζιαι γυρώ μας θωρούμε χιονισμένα δέντρα τζιαι άγιους Βασίληες με χοντρά σακάκια τζιαι κουκούλες.

Εν ξέρω πόσες χιλιάδες ευρώ, ξοδεύκουν κάθε χρόνο πάνω σε έτσι πελλάρες. Ξέρω σίουρα ότι έσιει κόσμο που πραγματικά πιστεύκει ότι τούτο το πράμα εν αναγκαίο για να νιώσει κάποιος Χριστούγεννα.

Τι εν τα Χριστούγεννα όμως;

Εν η εποχή που αγαπούμε ούλλο τον κόσμο, που δείχνουμε συμβολικά την αγάπη μας με δώρα, που αναπολούμε την χρονιά που επέρασε τζιαι προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας για να μεν τα επαναλάβουμε την επόμενη χρόνια; Κανονικά τούτο εν τα Χριστούγεννα.

Πλέον τα Χριστούγεννα, εν η εποχή που ανταγωνιζούμαστε ο ένας με τον άλλο για το ποιός εννα γοράσει το πιο ακριβό δώρο, ποιός εννα κάμει την πιο μεγάλη επίδειξη, ποιός εννα κλείσει στο πιο ακριβό κλαμπ για την παραμονή τζιαι ποιός εννα ξοδέψει παραπάνω λεφτά για να ικανοποιήσει τες καταναλωτικές του ανάγκες.

Τα Χριστούγεννα, εν η εποχή που τα καταστήματα τζιαι οι εταιρείες, κάθουνται πάνω στα ζινίσια μας για να γοράσουμε, να γοράσουμε, να γοράσουμε, να ξαναγοράσουμε, ώσπου να ξοδέψουμε ούλλα τα λεφτά μας τζιαι να μπούμε τζιαι δάνειο για να ξοδέψουμε τζιάλλα.

Εν η εποχή που τα μωρά γίνονται άπληστα τζιαι οι γονιοί βουρούν να τους μπήξουν τζιαι που τα αυτιά.

Εν η εποχή, που ούλλοι γοράζουν, που ούλλα, τζιαι μετά κλαίουνται ότι ακρίβυναν πολλά τα πράματα τζιαι εν τους κανούν τα λεφτά. Εν οι εποχή που οι επιχειρήσεις, κλέφτουν μας τζιαι ξεφορτώνουνται ούλλο τους το στοκ. Εν η εποχή που ο Αϊ Βασίλης, εν έρχεται για να φέρει δώρα. Έρχεται για να φέρει προσφορές, εκπτώσεις τζιαι κουτάλα χοιρινή στην μισή τιμή. Τζιαι τούτα ούλλα, πίσω που την εικόνα της παιδικής χορωδίας που τραγουδά το "Άγια Νύχτα" τζιαι κρατά κεράκια. Για να ικανοποιούμε την συνείδηση μας, ότι τούτος ο καταναλωτικός οργασμός εν έθιμο τζιαι έσιει αγνά, τρυφερά τζιαι αγαθά κίνητρα.

Εν η εποχή της υποκρισίας. Που ούλλοι υποκρίνουνται ότι νοίαζουνται για τον δίπλα τους, για την ευτυχία στον κόσμο, για την αγάπη, την ειρήνη, αλλά στην τελική το μόνο που τους νοιάζει εν η πάρτη τους τζιαι το χουμίση που εννα κάμουν.

Εφτάσαμε στο σημείο σαν κοινωνία, η μόνη θετική ατμόσφαιρα, που να είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε, να εν ψεύτικη. Τα συναισθήματα μου για τον κόσμο, εν αλλάζουν με την εποχή. Όμως, άθελα μου, τούτη ούλλη η υποκρισία, ζεσταίνει λλίο την ψυσίη μου.

Το αυτοκίνητο

Δεκεμβρίου 2nd, 2009 8 comments

Έχω ένα αυτοκίνητο του οποίου έκοψα 30000 χιλιόμετρα, που τον Δεκέμβρη του 2005 που το αγόρασα. Η δουλεία μου εν στην άλλη μεριά της Λευκωσίας, σε σχέση με το σπίτι μου. Το πρωί, είναι μαρτύριο να προσπαθώ να διασχίσω την πρωτεύουσα μέσα στο κινητό μου κλουβί.

Έτσι λοιπόν προτιμώ να οδηγώ την μοτορούα μου.

Προχτές όμως, είπα ότι εν κρίμα να έχω το αυτοκίνητο να κάθεται. Γιαυτό αποφάσισα να το οδηγήσω για να πάω δουλεία το πρωί τζιαι παράλληλα να το πλύνω τζίολας. Είσιεν συνάξει τόσο χώμα πάνω, που αν εφύτευκες γιασεμί είσιεν να πολύσει.

Εσηκώθηκα το πρωί, κανένα εικοσάλεπτο πιο νωρίς τζιαι ετοιμάστηκα για την μισάωρη διαδρομή που με επερίμενε. Τα μάθκια μου μισάνοιχτα, ο νους μου μισός στο κρεβάτι μισός στο αυτοκίνητο, τα τζάμια του αυτοκινήτου θολά, λλίο το ένα, λλίο το άλλο, όπως έβαλλα πισινή να ξεπαρκάρω έδωκα πας την πόρτα κάποιου BMW.

Κατεβαίνω κάτω να ελέγξω την ζημία. Το δικό μου εν έπαθε τίποτε που να μεν εδιωρθώνετουν με ένα τεκάλεμιτ. Η πόρτα του BMW σίουρα εννα θέλει ισιωτή για να σαστεί.

Εκοντοστάθηκα στην μέση του δρόμου να γυρέψω, μπας τζιαι έσιει κανένα πλάσμα να ρωτήσω ποιού εν το αυτοκίνητο. Που να βρεθεί πλάσμα έτσι ώρα όμως.

Σίουρα εν με είσιεν δει κανένας. Εμπορούσα να μεν πω κανενού τίποτε τζιαι να φκω κούππα, άπαννη.

Η αλήθεια εν ότι εσκέφτηκα το. Εν με κανούν τα έξοδα μου, να βουρώ να σάζω τζιαι τες πόρτες του BMW;

«Εννα ασχοληθώ με το θέμα το απόγευμα που εννα σχολάσω» είπα, τζιαι εξεκίνησα για την δουλεία.

Ούλλη μέρα, εν εμπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο. Που την μια εσκέφτουμουν να παίξω πελλό, να μεν πω κανενού τίποτε. Εμένα εκτυπήσαν μου το αυτοκίνητο μου θκύο φορές τζιαι εν είρτε ποττέ κανένας να μου πει «Φίλε μου φταίω, έλα να σου το σάσω».

Εξάλλου για να κραεί BMW ο παρέας, μάλλον πλερώνει τζιαι φουλ ασφάλεια, οπόταν εν καλυμμένος, εν υπάρχει λόγος να ανησυχώ. Για να επιβιώσεις σήμερα πρέπει να πατάς επί πτωμάτων. Σαν μεν το βάλει τζιαμέ το αυτοκίνητο του, έξω που το σπίτι μου.

Την νύχτα που εσχόλασα, εμπήκα σπίτι, έγραψα μια σημείωση στην οποία ομολογούσα το «έγκλημα» μου τζιαι εφκήκα στην γειτονία. Το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο λλίο πάρακατω, έτσι υπολόγισα ότι ο άνθρωπος που το έσιει μινήσκει στην πολυκατοικία δίπλα μου. Έβαλα του τη σημείωση στο τζάμι τζιαι έφυα.

Λλίο πιο μετά ετηλεφώνησε μου. Ευχαρίστησε με εκατό φορές, για την τιμιότητα μου τζιαι την ειλικρίνεια μου τζιαι εφέρτηκε μου πολλά ευγενικά. Απολογήθηκα τζιαι εγώ για την ταλαιπωρία τζιαι εκανονίσαμε να τηλεφωνηθούμε την επομένη για τα περαιτέρω.

Ένιωσα πολλά καλύτερα με τον εαυτό μου. Ανάλαβα τες εύθηνες μου τζιαι εφέρτηκα σε κάποιο συνάνθρωπο μου, που όπως εννα έθελα εγώ να μου φερτούν αν ήμουν στην θέση του. Είχα επιλογή τζιαι εθκίαλεξα τον δρόμο που εθεώρησα σωστό.

Ο Γκάντι κάποτε είπε «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο». Έστω τζιαι για λλίο, έγινα.

Το μίσος

Νοεμβρίου 20th, 2009 8 comments

Το 1996 στην Δερύνεια, μια ομάδα Τούρκων (οι πολιτικά ορθοί χαρακτηρισμοί εν περιττοί στην προκειμένη περίπτωση) ήβραν ένα Κυπραίο, εγκλωβισμένο μέσα σε ένα συρματόπλεγμα. Επειδή για τους Τούρκους, Έλληνας ίσων εχθρός, εδώκαν του τόσο ξύλο που κυριολεκτικά εσκοτώσαν τον.

Εγώ ήμουν 16 χρονών. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα να φκάιννει τόση βία τζιαι τόσο μίσος. Σιγά, σιγά όμως, άρκεψα να καταλαβαίνω ότι, το μίσος φυτεύκεται μες τες ψυσίες των ανθρώπων που τον τζιαιρό που εν μωρά. Όπως την βασιλιτζία. Τζιαι άμα το περιποιέσαι τζιαι ποτίζεις το σωστά τζιαι συχνά, πολίει, τζιαι απλώνει κλωνιά τζιαι φύλλα τζιαι τυλίει ούλλες τες αισθήσεις τζιαι τα συναισθήματα. Συμπεριλαμβανομένης, της λογικής, της συμπόνιας, της κατανόησης, της αντίληψης, του οίκτου.

Οι βρωμότουρτζιοι, ελαλούσαμε, ποιός δέρνει ένα αβοήθητο άνθρωπο μέχρι θανάτου;

Προχτές είδαμε το ζωντανά στο Νουέβο Κάμπο. Οι Ομονοιάτες, να δέρνουν ένα Αποελλίστα, με τα ρόπαλα του μπέιζμπολ τζιαι με ότι άλλο εβρίσκαν μπροστά τους. Τι διαφορά έχουν τούτοι οι άνθρωποι που τους Τούρκους που έδερναν τον Ισαάκ στην Δερύνεια το ‘96; Η μάλλον, καλύτερα, τι ομοιότητα έχουν; Είναι ούλλοι τους χτηνά. Έχουν το διανοητικό πηλίκο τζιαι την συναισθηματική ικανότητα ενός αρνιού.

Τα χτηνά εν άκακα τζιαι εν θα πειράξουν κανένα εκτός τζιαι αν νιώσουν ότι κινδυνεύκει η ζωή τους. Τούτοι όμως δέρνουνται όπου φτάσουν, όπου βρεθούν τζιαι εν επικίνδυνοι για ούλλους μας.

Ποιός φταίει όμως τζιαι ποιά εν η λύση;

Η λύση κατ’ αρχάς δεν είναι η υπερβολική αστυνόμευση. Σιγά να μεν δώκουμε αφορμή του κράτους να γεμώσει τον τόπο μπάτσους τζιαι να ταπανίαζουν όποιον φτάσουν. Δέτε την Ελλάδα που όποτε έσιει μάππα, η Αθήνα γίνεται εμπόλεμη ζώνη, γεμώνει κλούβες τζιαι μπάτσους με πανοπλίες.

Εν δικαιολογώ τους φανατικούς οπαδούς, εν μπορώ όμως να τους επιρρίπτω ούλλη την εύθηνη. Την πραγματική εύθηνη σε τούτα τα τριτοκοσμικά παρατράγουδα, έχουν την τα κόμματα τζιαι οι ομάδες.

Οι ομάδες κομματικοποιούνται τζιαι κόμματα θέλουν τζιαι συνδέονται με συγκεκριμένες ομάδες. Διχάζουν τον κόσμο, φυτεύκουν το μίσος τζιαι διαιωνίζουν την αντιπαράθεση μεταξύ του λαού. Αριστεροί – δεξιοί, Ομονοιάτες – Αποελλίστες, Ανορθωσιάτες – Σαλαμιναίοι, Απολλωνίστες – Αελλίστες. Εν θα αναλύσω την κοινωνιολογία της πολιτικής, αλλά τα κόμματα συμφέρει τα να είμαστε διχασμένοι τζιαι να θεωρούμε κάποιες ομάδες ανθρώπων εχθρούς μας. Έτσι αναλαμβάνουν τον ρόλο του προστάτη τζιαι κρατούν τον κόσμο φοιτσιασμένο τζιαι κοντά τους.

Που την άλλη οι εκπρόσωποι των ομάδων, αν είχαν ευκαιρία θα εδέρνουνταν τζιαι οι ίδιοι μεταξύ τους. Τα διοικητικά συμβούλια, οι προπονητές ακόμα τζιαι οι παίκτες κάποιες φορές, βρίζουνται τζιαι αλληλοκατηγορούνται. Οι ίδιοι εμφανίζονται σαν εχθροί, σαν εμπόλεμες δυνάμεις. Οπόταν τζιαι οι οπαδοί τους, έτσι τους αντιλαμβάνουνται τζιαι έτσι αντιδρούν. Σαν οργανωμένοι στρατοί των ομάδων.

Η λύση είναι να καθοδηγηθούν με κάποιο τρόπο, οι φανατικοί οπαδοί των ομάδων, στο να καταλάβουν ότι, δεν έχουν λόγους ουσίας να μαλλώνουν. Τούτο μπορεί να γίνει μέσα που την σωστή παιδεία, που οργανωμένες εκστρατείες τζιαι τέλος (όσο λυπηρό τζιαι αν ακούεται) που τον αυστηρότερο έλεγχο των γηπέδων τζιαι την επιβολή αυστηρών ποινών στους οπαδούς τζιαι τες ομάδες.

Γιατί εν γίνεται τούτο τόσα χρόνια;

Απλούστατα, τα κόμματα, μέσα που το θέαμα, ελέγχουν τες μάζες. Την πολιτεία ελέγχουν την τα κόμματα τζιαι η πολιτεία δεν θα επιβάλει ποττέ νόμους που να βλάψουν τα συμφέροντα τζείνων που την ελέγχουν.

Άμα ο "πρόεδρος όλων των Κυπρίων" πάει σε ματς της Ομόνοιας, σκεφτείτε που εφτάσαμε.

A present, dear Demetris..

Νοεμβρίου 13th, 2009 2 comments

Ένας που τους πολλούς λόγους που το Κυπριακό παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα, εν το ότι εν εμπιστευκούμαστε κανένα άλλο εκτός που τους εαυτούς μας. Ο ίδιος ο Χριστός να έρκετουν σαν ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, εμείς θα του εβρίσκαμεν αίπην τζιαι θα τον ευκάλλαμε σκάρτο.

Εγώ εν εκατάλαβα ακόμα τι προσόντα πρέπει να έσιει, τι παρελθόν τζιαι τι κριτήρια πρέπει να πληροί ένας άνθρωπος ή μια χώρα για να μας κάτσει καλά τζιαι να μεν παρεξηγούμε την κάθε κίνηση προς το μέρος μας.

Ούλλοι οι απεσταλμένοι των Ηνωμένων Εθνών, ήταν τζιαι είναι, πιόνια των Άγγλο-Αμερικάνων, σύμμαχοι των Τούρκων τζιαι βαλμένοι να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Ούλλοι οι γενικοί γραμματείς των Ηνωμένων Εθνών το ίδιο τζιαι σιειρόττερα. Ούλλοι οι διπλωμάτες και δεν συμμαζεύεται, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ίδιο.

Γενικά, όσοι τολμήσουν να μιλήσουν για λύση του Κυπριακού (προσοχή όχι για λύση με βάση οποιοδήποτε σχέδιο, γενικά για λύση του Κυπριακού) ολόισια φκαίννει κάποιος είτε που το ΔΗΚΟ είτε που την ΕΔΕΚ τζιαι αναθεματίζει των. Όποια χώρα πει την γνώμη της για το πρόβλημα, γίνεται το ίδιο. Βρίσκουν μια λέξη που εν τους αρέσκει τζιαι δημιουργούν καταστάσεις τζιαι προβλήματα.

Ούλλα ξινίζουν, ούλλα βρωμούν, ούλλοι θέλουν το κακό μας, ούλλοι νεκατώννουνται μες τα πόθκια μας, αλλά τελικά, κανένας δεν ενδιαφέρεται για την λύση του Κυπριακού.

Στην συνάντηση που είσιεν ο Δημήτρης μας με τον πρωθυπουργό της Αγγλίας, αναφέρτηκε ότι οι Εγγλέζοι εννα δώκουν πίσω ένα μεγάλο κομμάτι των βάσεων, αν λυθεί το Κυπριακό. Δηλαδή, ο Γκόρντον είπε του Δημήτρη "Demetris, εάν λύσετε το Κυπριακόν, we will give you back έναν μεγάλον κομμάτι των βάσεων, έτσι, δώρον που λλόου μας".

Είβραν τρόπο που εσυνδέσαν τούτη την πρόταση, με το σχέδιο Ανάν τζιαι αρκέψαν σαλαβάτημα. Τζιαι πιέζουν μας για λύση, τζιαι εννα φέρουν πίσω το σχέδιο Ανάν, τζιαι να δούμε τί θέλουν.

Φακκούν του παπά με τα πρόσφορα δηλαδή;

Τι μας ενόχλησε που τούτη την δήλωση; Το ότι εννα μας δώκουν εδάφη πίσω; Το ότι θέλουν να λύσουμε το Κυπριακό;

Ούτε πως να το λύσουμε μας είπαν, ούτε για το σχέδιο Ανάν μας είπαν. Είπαν μας λύστε το τζιαι εννα σας δώκουμε τζιαι εμείς κάτι τις.

"Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες" τζιαι συμφωνώ, εν έρκουνται ούλλοι με αγνές προθέσεις τζιαι κανένας εν θα προθυμοποιηθεί να μας βοηθήσει αν δεν έσιει ανταλλάγματα ή αν δεν έσιει συμφέροντα.

Πρέπει όμως να καταλάβουμε σε κάποια φάση, ότι τα συμφέροντα των άλλων δεν είναι απαραίτητα ενάντια στα δικά μας. Αν ανοίξουμε τα μάθκια μας τζιαι τα μυαλά μας, εννα μπορέσουμε να αντιληφθούμε πότε μια κίνηση εννα έσιει θετικό αντίκτυπο πάνω μας τζιαι πότε αρνητικό.

Εσυνηθίσαμε να υποψιαζούμαστε τα πάντα τζιαι να απορρίπτουμε τα πάντα. Όχι ούλλοι, μόνο τζείνη η συγκεκριμένη μερίδα των πολιτικών που κάμνουν την ζημιά τα τελευταία 50 χρόνια.

Κάποιες φορές, τα δώρα εν απλά δώρα τζιαι πρέπει να τα δεχούμαστε. Χωρίς παραπάνω ανάλυση. Χωρίς κινδυνολογίες.