Ιστοριες της Νεας Ληδρας

Εψές εθώρουν τηλεόραση στον αρφό μου.

Εκάθουμουν χαμέ με την Γεωργία, την 17 μηνών αδερφότεχνη μου και βαφτιστική μου τζιαι εθωρούσαμε μαζί τα νέα που το ΡΙΚ.

Σε κάποια φάση εφκήκεν ο Υπουργός Οικονομικών (εμένα θυμίζει μου παραπάνω κακό σε έργο με τον Τσίακ Νόρρις ή τον Τσιάρλς Μπρόνσον παρά Υπουργό) τζιαι ανάλυεν μας το βιοτικό επίπεδο της Κύπρου. Βασικά επροσπάθαν να μας πείσει ότι ούλλα εν μια χαρά. Ότι εν άδικα που σαλαπατούμε ότι ακριβήναν τα πράματα τζιαι ότι εν ιδέα μας ότι όσον πάμε εν μας κανούν οι μισθοί μας να φκάλουμε τον μήνα.

Συγκεκριμένα έμεινεν μου η κουβέντα που έκοψε σε κάποια φάση τζιαι λαλεί ότι, στην Κύπρο όλοι περνούμε το ίδιο καλά άλλωστε το λένε και οι αριθμοί. Δηλαδή Κύριε Υπουργέ εν ιδέα μου ότι «κάποιοι» ξοδεύκουν πάνω σε ρολόγια τζιαι πάνω σε πούρα, κάθε μήνα, όσα πίαννω εγώ σε 6 μήνες. Επίσης εν παραίσθηση ότι το κουλλουρούι που εμάσαν το μωρό δίπλα μου εστοίχισε μου σχεδόν μία λίρα τζιαι το περιοδικό που εδίαβαζεν ο αρφός μου (Wired ρισπέκτ) έγραφεν πάνω πέντε λίρες (ή εννία ευρά).

Εν ούλλα ψευδαισθήσεις, μεν ακούετε κανένα. Εν ούλλα καλά, εν ούλλα ΟΚ, ούλλη η Κύπρος εν βουττημένη μες τα χρέη (έτσι είπαν κάποιοι παρέες κάποτε). Συγγνώμη Κύριε Υπουργέ..

Η Γεωργία, άπλωσεν το σίερι της τζιαι έδειξε την τηλεόραση με απορία, έκλωσε τα δαχτυλούθκια της τζιαι λαλεί μας «Τούτο;;» (νομίζω ότι εν έθελε άλλο κουλλούρι τζιαι κάποιου έθελε να το πασάρει)..εγώ επήρα το διαφορετικά.

«Τούτο πελλό,αγάπη μου..τούτο πελλό»

Ένας φίλος ενοικίασε διαμέρισμα πριν λλίες μέρες τζιαι εκάλεσεν μας να πάμε τον γυρό μας ποτζί να το δούμε. Έτσι τζιαι εγώ σαν κλασσικός Κυπραίος, να μεν πάω με σίερκα όφκιερα, έρεξα που ένα φούρνο στο Πλατύ να πίαω το κάτι τις μου να του πάρω.

Έβαλα σε ένα δισκούι λλία δάκτυλα τζιαι λλίες πιττούες του μελίου τζιαι ένας άλλος φίλος που ήταν μαζί μου, λλία αλμυρά σε άλλο δισκούι. Μετρημένα ίσιεν τζιαι εν ίσιεν 15 γλυκούθκια τζιαι άλλο τόσα αλμυρά μες τα δισκούθκια.

Read the rest of this entry »

Λοιπόν εγώ επήρα το απόφαση.

Για να πάεις camping στην Πόλη της Χρυσοχούς πρέπει να κάμεις δάνειο με τρείς εγγυητές. Εν υπάρχει άλλος τρόπος, μιλούμε ότι οι ανθρώποι εφκάλαν τζιε τα σιοινία τζιε τα παλλούτζια.

Φραπέ, φίλε μου σε πλαστικό ποτηρούι του (ποτζίνο που βάλλεις νερό που τα ψυγεία με τις μπουκάλες) μόνο 1.50 ΛΚ. Σε νάκκουρουι πιό μεγάλο ποτήρι, 2.00 ΛΚ.

Να μεν σου πω ότι τα παγωτά τους ξεκινούν που την 1.50 ΛΚ τζιε πάν πάνω. Μα το θεό, επία να πιάσω ένα μπουκαλάκι νερό τζιε ένα αναψυκτικό, «2.20 ΛΚ» λαλεί μου!

Εμάχουμουν να ρουθουνίσω όπως τον Ρίκκο που τους γειτόνους τζιε να του πώ «έσιη κούσπο στο Μιτσερό».

Έβαλα τα πίσω τζιε είπα του «Ευχαριστώ, δεν θα πάρω».

Τωρά αν πάω τζιε ανοίξω μες την χωράφα έξω που το camping σαντουιτσίδικο τζιε να τα πουλώ ούλλα μισή τιμή εννα φταίω;

Αλλα χάτε, μόνο να φκαίννουν να παραπονιούνται ότι οι Κυπραίοι πάν στα κατεχόμενα τζιε εν έρκουνται στα δικά μας να κάμουν διακοπές. Αφού ρε μαλάκα, κλέφκεις με καθαρά τζιε με το νόμο, τζιε χωρίς κανένα εθνικό συναισθηματισμό, εγώ γιατί να σε σκεφτώ εσένα;

Τζιε που εν θα πατούν ούτε κουτσουκούτες μες τα camping σας, εννα φκαίννετε να κλείετε τα ράουνταπαουτ τζιε να κλέεστε ότι έσιετε οικογένειες να ζήσετε τζιε η κυβέρνηση εν σας βοηθά. Άσσιχτίρ, συγχύστηκα, πάω να φάω σουβλάκι με τζατζίκι.

Έχω συνειδητοποιήσει πλέον ότι, δεν μπορείς να ζήσεις στην Κύπρο αν δεν είσαι χρεωμένος μέχρι το κόκαλο στις τράπεζες, αν δεν έχεις τουλάχιστον ένα δάνειο και τουλάχιστον 500 λίρες όριο στον τρεχούμενο λογαριασμό σου.

Πως γίνεται θα μου πείτε;

Έλα που γίνεται. Όταν τα τελευταία 3 χρόνια ΤΑ ΠΑΝΤΑ έχουν ακριβύνει εξωπραγματικά και οι μισθοί παραμένουν οι ίδιοι, είναι φυσικό επόμενο να μην τα βγάζει πέρα ο απλός κόσμος.

Πρώτα και καλύτερα τα καύσιμα.

Είμαι οδηγός μοτοσυκλέτας τα τελευταία 5 χρόνια. Πριν 3 χρόνια γέμιζα την μοτοσυκλέτα μου με 4, άντε 5 λίρες. Προχθές χρειάστηκα 8.50. Τα διπλάσια δηλαδή. Καλά για αυτό δεν φταίει και τόσο ο κυβερνητικός μηχανισμός, το βάρος πέφτει στην ηλίθια γή τον πιθήκων στην απέναντι μεριά του ατλαντικού (αυτή ντε με τον βλάκα πρόεδρο). Είναι όμως γνωστό ότι ενώ άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης μείωσαν τους φόρους στα καύσιμα μόλις άρχισε η κρίση, στην Κύπρο ακόμα «παίζουν πελλό».

Μπορούμε βέβαια όλοι να μην χρησιμοποιούμε αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Έτσι θα γλιτώνουμε και λεφτά και θα προστατεύουμε και το περιβάλλον απο πάνω. Να μετακινούμαστε με τις δημόσιες συγκοινωνίες!

Αλλά ξέχασα, στην Κύπρο ΔΕΝ υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες.

Εκτός και αν τα προπολεμικά λεωφορεία που περνούν απο τις στάσεις κάθε 45 λεπτά θεωρούνται συγκοινωνίες χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως και να έχει, με τα καύσιμα μας κλέβουν με το έτσι θέλω και δεν μας δίνουν επιλογή. Αλλά δεν είναι μόνο τα καύσιμα.

Πριν 3 χρόνια, πήγαινες στον φούρνο και ψώνιζες τα απαραίτητα με 1-2 λίρες. Τώρα δεν υπάρχει πιθανότητα να ξοδέψεις λιγότερο απο 5 λίρες. Άμα οι τυρόπιτες είναι σχεδόν 1 λίρα και το ψωμί 80 – 90 σεντ. Υπολογίστε πόσα θέλει μια μέση οικογένεια για να πάρει γάλα, ψωμί και μερικά τσιμπήματα για το σπίτι.

Τα περίπτερα;

Για να πάρεις εφημερίδα – περιοδικό, κανένα δροσιστικό, τσίχλες ή σοκολάτα χρειάζεσαι 2 – 3 λίρες. Καιρός ήταν και πέρασε που τα αναψυκτικά ήταν 25 – 30 σεντ και οι σοκολάτες δεν ξεπερνούσαν το 50ρικο.

Είναι περιττό βέβαια να αναφέρω το κόστος των υπεραγορών. Μια μέση οικογένεια σίγουρα χρειάζεται 70 -80 λίρες (το λιγότερο) για να ψωνίσει τα απαραίτητα για ένα χρονικό διάστημα το πολύ 1.5 εβδομάδας (και αν).

Στα ηλεκτρονικά και στα ηλεκτρικά πάντα μας έκλεβαν, αλλά τώρα το έχουν παρακάνει. Όλα τα ηλεκτρονικά και ηλεκτρικά είναι 20 – 30 λίρες ποιό ακριβά απο τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιό συγκεκριμένα απο την αγορά της Ελλάδας. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει το ίντερνετ και γλιτώνουμε κάτι της. Κάτι μου λέει όμως ότι αν το ψυλλιαστούν όλοι αυτοί ότι αγοράζουμε απο το ίντερνετ ποιό φτηνά πράγματα, θα βγουν να κλείσουν τον κυκλικό κόμβο της ριζοελίας απαιτώντας να απαγορευτεί το ίντερνετ επειδή τους κλέβει το ψωμί.

Αυτοκίνητα;

Μηχανές;

1000 με 2000 λίρες ποιό ακριβά απο όλες τις άλλες χώρες. Υπάρχουν ακόμα φόροι πολυτελείας σε πράγματα που έχουν γίνει δεδομένα στα οχήματα (λέγε με κλιματισμός – ηλεκτρικά παράθυρα).

Όσο για κατοικία.

Αποκλείεται. Όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν. Οι υπόλοιποι, ατύχησαν, την επόμενη ζωή ίσως να φανούν ποιό τυχεροί.

Για ένα δυάρι διαμέρισμα στα περίχωρα της Λευκωσίας, χρειάζονται τουλάχιστον 80000 λίρες. Μια ζωή δάνειο με λίγα λόγια. Πριν 3 χρόνια ήταν τα μισά.

Για να μην τα πολυλογώ, όλα έχουν ακριβύνει. Οι μισθοί μας όμως οι ίδιοι. 600 έπαιρνες πριν 3 χρόνια; Τόσο παίρνεις και τώρα. Με την διαφορά ότι πριν 3 χρόνια περνούσες άνετα ενώ τώρα μόλις που πληρώνεις τους λογαριασμούς για να μην σε βάλουν φυλακή.

Ούτε λόγος για αυξήσεις ή για οποιαδήποτε κοινωνική πολιτική απο το κράτος.

Εκτός και αν είσαι βουλευτής βέβαια, οπόταν ξυπνάς ένα πρωί και εγκρίνεις αύξηση στον εαυτό σου, όπως έκαναν πριν λίγους μήνες.

Έχουμε καταντήσει μια χώρα που δουλεύουν μισό εκατομμύριο άνθρωποι για να ταΐζουν τους βουλευτές, τους κυβερνώντες, τους δημόσιους υπαλλήλους και ακόμα 1000 – 2000 μεγαλοκαρχαρίες.

Πίσω απο κάθε επιχείρηση, κάθε υπηρεσία και κάθε αγαθό κρύβεται ένα γκέτο, ένα τραστ το οποίο ελέγχεται απο μερικούς συμφεροντολόγους, καρχαρίες που σκοπό έχουν να μας καταντήσουν ζητιάνους.

Όλοι ξέρουμε ποιοι είναι και ποιοι μας κλέβουν. Όχι συγκεκριμένα, αλλά πρέπει να είσαι στραβός για να μην βλέπεις τις BMW των παπάδων και τις Mercedes των πολιτικών, ενώ εσύ για να πάρεις Fiat πρέπει να μπεις δάνειο με 3 εγγυητές και 5 χρόνια δόσεις.

Γιατί δεν γίνεται τίποτα;

Μα φυσικά, όλοι που εμπλέκονται σε αυτές τις καταστάσεις είναι συγγενείς είτε εξ αίματος είτε εκ χρήματος.

Οι βουλευτές είναι στην πλειοψηφία τους δικηγόροι. Δικηγόροι ποιού όμως;

Όχι εμένα και εσένα, αυτό είναι σίγουρο. Δικηγόροι των μεγαλοεπιχειρηματιών ίσως. Κόρακας, κοράκου μάτι βγάζει; Φυσικά και όχι.

Το χειρότερο είναι όμως ότι, οι ανθρώποι αυτοί (ναι για τους βουλευτές μιλάω ακόμα) έχουν την αναίδεια να μιλούν για ιδανικά και ηθική.

Μόλις ξεκινήσει κάποιο σκάνδαλο ή διαμαρτυρηθεί ο κόσμος για κάτι, απο το πουθενά (όλος παραδόξως) ξεκινούν προβλήματα με τους Τούρκους – συνομιλίες για το Κυπριακό – φήμες για λύση ή κάτι άλλο που σίγουρα θα στρέψει την προσοχή του κόσμου αλλού.

Τα τελευταία 3 χρόνια πιπιλάνε την ίδια κουβέντα με το σχέδιο Ανάν και την αδιάλλακτη στάση του Ταλάτ. Ενώ εμείς, σε λίγο, θα είμαστε στους δρόμους να πουλάμε φορτιστές στα φανάρια και αυτοί θα τρώνε με 3 μασέλες και θα βάζουν και στην άκρη.

Η οικονομία πάει του κόλου. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Χάνεται η μεσαία τάξη, όσο και αν προσπαθούν να την διατηρήσουν με τα δάνεια πάνω στα δάνεια.

Ασφάλεια δεν υπάρχει. Οι μπάτσοι κυκλοφορούν σαν ασφαλίτες και δέρνουν όποιον τους έρθει αλύπητα. Η μαλακία είναι ότι δέρνουν αθώο κόσμο και όχι τους βιαστές – ληστές – δολοφόνους. Αυτοί είναι προστατευόμενο είδος φαίνεται.

Υγεία; Ποια υγεία;

Πλέον φοβάσαι να πας στο νοσοκομείο. Ακόμα και τα ποντίκια, έχουν αηδιάσει φαίνεται και έχουν φύγει. Όταν μας φάνε ακόμα λίγα εκατομύρια οι συγγενείς των πολιτικών (αυτοί που κτίζουν το καινούργιο νοσοκομείο δηλαδή) ίσως τότε να έχουμε κάπου να πάμε όταν αρρωστήσουμε.

Δημόσιες συγκοινωνίες; Άσε θα πάρω αύριο.

Κοινωνική πολιτική; Χορηγούμε μόνο τους βουλευτές και τους συγγενείς τους.

Στην Κύπρο σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει εσωτερική διακυβέρνηση.

Έχει αρχίσει ο κατήφορος και εμείς αντί να αντιδράσουμε, κρεμόμαστε απο τα πατριωτικά κηρύγματα και τις εθνικιστικές μαλακίες των πολιτικών μας.

Το Κυπριακό απο εθνικό πρόβλημα, έχει γίνει η δικαιολογία των υπευθύνων για το ότι τίποτα δεν πάει σωστά σε αυτό τον τόπο.

Και το Κυπριακό να λυθεί όμως, θα βρουν τρόπο αυτοί να τρώνε και εμείς να βασανιζόμαστε.

Η Κύπρος που ζούμε, είναι η Κύπρος των πολιτικών και τον επιχειρηματιών. Αυτοί την κατάντησαν έτσι και αυτούς συμφέρει να μένει έτσι.

Ας ελπίζουμε ότι μια μέρα θα βαρεθούμε το θέατρο του παραλόγου και θα διεκδικήσουμε την Κύπρο που πραγματικά μας αξίζει.

Έχω προσέξει σε διάφορα περίπτερα, μια μαύρη ταμπέλα που γράφει ότι «Τα περίπτερα θα κλείσουν, αν συνεχιστεί το μονοπώλιο των διανομέων».

Ψάχνοντας λίγο το θέμα (ρωτώντας πας στην πόλη) τα λεγόμενα τους δεν ξεφεύγουν και πολύ απο την πραγματικότητα.

Πας λοιπόν σε ένα περίπτερο να αγοράσεις ένα περιοδικό. Όλα τα ξένα περιοδικά είναι πάνω απο 5 ΛΚ (περίπου 9 Ευρώ). Παράδειγμα το περιοδικό «ΜΟΤΟ» που ενώ στην Ελλάδα πουλιέται για 5 Ευρώ, στην Κύπρο το βρίσκεις 5 ΛΚ.

Να μην αναφερθώ στα ξένα περιοδικά απο Αγγλία και Αμερική τα οποία, ειδικά αν έχουν και DVD μέσα, στοιχίζουν το λιγότερο 7-8 ΛΚ.

Καλά, με ποια λογική τα περιοδικά στοιχίζουν τόσα χρήματα;

Πόσο στοιχίζει σε ένα διανομέα, να εισάξει το περιοδικό στην Κύπρο και να το διανέμει σε ένα νησί που μέσα σε 3 ώρες το γυρίζεις απο την καλή και απο την ανάποδη;

Οι τιμές είναι υπερβολικές μέχρι παράλογες και σαν να μην έφτανε αυτό, τα Κυπριακά περιοδικά (ο θεός να τα κάνει περιοδικά) στοιχίζουν και αυτά πάρα πολύ (σε σχέση με το κόστος διανομής τους και το περιεχόμενο τους).

Το ποιό δημοφιλή περιοδικό για υπολογιστές το RAMcy 3ΛΚ, ενώ όλο του το περιεχόμενο είναι αντιγραμμένο (κατα λέξη μιλάμε και πολλές φορές χωρίς να αλλάζουν καν τις αναλογίες απο Ευρώ σε ΛΚ) απο το αξιόλογο Ελληνικό RAM.

Το Ελληνικό RAM, προσφέρει 2-3 ένθετα κάθε φορά, 1-2 DVD με σπάνια και αξιόλογα προγράμματα ή ταινίες και ως επί το πλείστων υπέροχα βιβλία οδηγούς π.χ. για Excel, Word, PPoint, Photoshop κ.α. Το Κυπριακό RAMcy, δίνει ένα DVD του (με συγχωρείτε) κόλου, με προγράμματα που που τα βρίσκεις δωρεάν στο Ίντερνετ και 1-2 πράγματα αντιγραμμένα απο το Ελληνικό RAM.

Να πω, «Καλά, απ’ το ολότελα, καλή κι η Παναγίωτενα, δηλαδή αφού δεν έρχεται το Ελληνικό στην Κύπρο, να αρκεστώ με το Κυπριακό», αφού όμως ΟΛΑ του τα θέματα είναι 1 μηνός (τουλάχιστον) αρχαία (αν λάβουμε υπόψη την ταχύτητα που εξελίσσονται οι υπολογιστές) τι να κάνω;

Και αφού, η έρευνα αγοράς που παρουσιάζεται κάθε φορά, είναι φανερό ότι δεν είναι αξιόπιστη και σωστή και ότι είναι πληρωμένη απο διάφορες εταιρείες για να αναδειχθούν τα προϊόντα τους. Κλασικό παράδειγμα ότι για πάρα πολύ καιρό, συγκεκριμένη εταιρεία (με σήμα το διαβολάκι για όσους θυμούνται), ερχόταν πρώτη σε ΟΛΑ τα τεστ αγοράς που υποτίθεται ότι έκανε το RAMcy.

Η εταιρεία αυτή έχει κλείσει αφήνοντας καπνούς και όσους αγόρασαν τους σκάρτους υπολογιστές της, με ανοιχτό το στόμα.

Αρκετά με αυτό όμως, δεν τα έχω μόνο με το RAMcy.

Αυτό είναι ένα απο τα πολλά παραδείγματα Κυπριακών περιοδικών, που δεν κάνουν τίποτα για να αναβαθμίσουν το περιεχόμενο τους, στηριζόμενα στο ότι ο κόσμος θα τα αγοράζει αφού είναι ποιό φτηνά απο τα ξένα (και καλά) περιοδικά.

Έτσι λοιπόν, όπως ο κάθε λογικός άνθρωπος θα έκανε, και εγώ δοκίμασα να γίνω συνδρομητής στα Ελληνικά περιοδικά και να αφήσω τα Κυπριακά στον κόσμο τους.

Έλα ντε, που στοιχίζει η συνδρομή τα διπλάσια (μην πω πολλές φορές και περισσότερο) απο όσα η συνδρομή στην Ελλάδα!

Ναι, η συνδρομή για Κύπρο είναι πολύ ακριβότερη απο την συνδρομή για Ελλάδα, τόσο που και πάλι είναι ασύμφορη. Άρα και πάλι η αγορά σε αναγκάζει να αγοράσεις το Κυπριακό περιοδικό.

Σε συζήτηση που είχα με 1-2 Ελληνικά περιοδικά (υπευθύνους μάρκετινγκ δηλαδή) με πληροφόρησαν ότι οι τιμές των συνδρομών είναι τόσο υψηλές λόγο των υπερβολικών ποσών που χρεώνουν τα Κυπριακά πρακτορεία διανομής (ένας είναι δηλαδή άντε το πολύ δύο).

Για να συνοψίσουμε και να συνδέσουμε τα γραφόμενα με την αρχή του άρθρου, τα Κυπριακά πρακτορεία διανομής, ελέγχουν την αγορά και αναγκάζουν τα περίπτερα να πουλάν ότι αυτοί θέλουν και όσα το θέλουν. Δίκιο έχουν λοιπόν και διαμαρτύρονται.

Με λίγα λόγια η ιστορία έχει ως εξής.

Παλιά όλα τα περιοδικά είχαν παρόμοιες τιμές (θυμάμαι το ΜΟΤΟ που το αγόραζα 2.50 ΛΚ). Όταν οι εκδότες άρχισαν να εκδίδουν και να ποντάρουν πολλά στα Κυπριακά περιοδικά και στα λεφτά που θα έβγαζαν απο αυτά (λέγε με διαφημίσεις) τα έκαναν πλακάκια με τους διανομείς.

Δηλαδή, οι διανομείς υπερχρεώνουν τα περίπτερα για τα ξένα περιοδικά, τα περίπτερα τα πουλάνε σε εξωφρενικές τιμές και έτσι ο κόσμος αναγκάζεται να αγοράζει τις μαλακίες που παράγει η Κυπριακή εκδοτική αγορά και να μασάει ότι του πουλάνε μέσα.

Πότε θα δούμε άσπρη μέρα;

Μα φυσικά ποτέ!!

Είμαι σίγουρος ότι όλο και κάποιος απο τα υψηλά στρώματα τρώει απο όλη αυτή την κατάσταση και τον συμφέρει. Άρα όπως πάντα στην Κύπρο, ότι ταΐζει τους πλούσιους το αφήνουμε να γδύνει τον κοσμάκη (ξαναλέγε με Κυπριακές Αερογραμμές, μια άλλη πονεμένη ιστορία).

Τουλάχιστον ας αρχίσουν να ανανεώνουν το περιεχόμενο τους. Αφού μας εκβιάζουν να τα αγοράζουμε, ας κάνουν κάτι να διαβάζουμε και κάτι καλό.

Δεν μιλάω για όλα τα περιοδικά, υπάρχουν και περιοδικά καλογραμμένα με ωραίο περιεχόμενο και καλή τιμή, με πρώτο και καλύτερο το “Time Out” Κύπρου.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των άλλων όμως…

Φέξε μου και γλίστρησα.